Arctium lappa L.
Dwuletnia roślina dorastająca do 1 metra wysokości, rosnąca na łąkach, pastwiskach, polach i poboczach dróg, nieużytkach i wysypiskach. Pochodzi z Europy, chociaż został sprowadzony do innych krajów.
Część używana
Używa się głównie korzeń rośliny, chociaż czasami używa się również liście i nasiona.
Składniki aktywne
- inulina,
- śluz,
- kwasy fenolowe: kawowy, chlorogenowy, izochlorogenowy,
- lignanolidy: arcitiina,
- poliacetyleny,
- związki acetylenowe siarki: arctinon, arctinol,
- kwas kostuciowy,
- laktony seskwiterpenowe,
- olejek eteryczny,
- fitosterole: stigmasterol,
- garbniki,
- sole potasu.
Działanie
Jego działanie jest różnorodne: przeciwdrobnoustrojowe, przeciwgrzybicze, przeciwtrądzikowe, oczyszczające, moczopędne, odtruwające, żółciopędne, hipoglikemizujące, trawienne, ściągające i lecznicze.
Wskazania
Europejska Agencja Leków (EMA), dopuszcza jego stosowanie w celu zwiększenia przepływu moczu, jako środek wspomagający w łagodnych infekcjach dróg moczowych, przejściowej utracie apetytu oraz w stanach łojotokowych skóry.
Opierając się na tradycyjnym zastosowaniu tej rośliny, Europejskie Naukowe Stowarzyszenie Fitoterapii (ESCOP) zatwierdziło stosowanie wewnętrzne i zewnętrzne w leczeniu łojotokowego zapalenia skóry, egzemy, trądziku i czyraków. Ponadto dopuszczone jest również jego zastosowanie wewnętrzne w leczeniu łuszczycy oraz płukaniu dróg moczowych.
